ความเป็นมาเครือข่ายผู้ติดเชื้อฯภาคกลาง

     1.หลังปี 2530 มีผู้ติดเชื้อฯ มากขึ้น ป่วยและตาย พูดถึงเรื่องความรู้สึกและการเข้าถึงการรักษา
     2.เดินเข้ามารับบริการตามโรงพยาบาล,ศูนย์กามโรคและองค์กรที่ทำงานด้านต่างๆ เช่นการให้คำปรึกษา,ตรวจเลือด
     3.ปี 2532 เกิดกลุ่มผู้ติดเชื้อขึ้นที่แรก ที่คลินิกนิรนามสภากาชาดไทย ชื่อเพื่อนวันพุธและที่อื่นๆ ตามมา พูดถึงเรื่องการมารวมตัวกันเพื่ออะไร ทำกิจกรรมอะไรบ้างในตอนนั้น
     4.ปี2532-2538 เกิดกลุ่มผู้ติดเชื้อมากขึ้นมีการประสานงานกันระหว่างกลุ่มบ่อยมากขึ้นเพื่อแลกเปลี่ยนกันระหว่างกลุ่ม
     5.ปี 2538 จุดเริ่มต้น ของเครือข่ายฯ ภาคกลาง เริ่มจากชมรมเพื่อนวันพุธและกลุ่มอื่นๆ อีก 3-4 กลุ่มเช่น พิราบขาว,ชีวิตและความหวัง ออเด้นเฮ้า กลุ่มแม่และเด็ก ที่อยู่ในกรุงเทพฯ มีความคิดเรื่องการพบปะแลกเปลี่ยนระหว่างกลุ่มด้วยกัน เกิดการรวมตัวกันขึ้น โดยมีกลุ่มมาเพิ่มอีก 4 กลุ่มเป็น 8 กลุ่ม

     และขยายกลุ่มไปในจังหวัดต่างๆ ในภาคกลาง โดยทำงานประสานความร่วมมือกับสำนักควบคุมโรค ที่ 1,2,3,4 และกรุงเทพฯ เพื่อประสานกับกลุ่มที่มีอยู่ใน สคต (สคร) นั้นๆ ให้ผู้ติดเชื้อมารวมกันเป็นเครือข่ายฯ ภาคกลาง โดยใช้ ศูนย์ประสานความสัมพันธ์ผู้ติดเชื้อประเทศไทย เป็นศูนย์ประสานงาน วัตถุประสงค์ของศูนย์ เพื่อให้ผู้ติดเชื้อสามารถออกสู่สังคม และเป็นการประสานงานกับองค์กรต่างๆ รวมถึงการประสานงานกับกลุ่มต่างๆ ที่มีอยู่ในตอนนั้นคือกลุ่มภาคเหนือและอีสาน

      ในระหว่างปี 2538 ถึง 2539 มีการจัดประชุมของศูนย์ 5 ครั้ง จนเกิดเป็นเครือข่ายภาคกลางขึ้น จากกลุ่ม 17 กลุ่มโดยมีโครงสร้างที่ประกอบด้วย ประธาน, รองประธาน, กรรมการ ,คณะกรรมการที่ปรึกษา,และสำนักงานเลขานุการ วัตถุประสงค์ในช่วงเริ่มต้น

     1.เพื่อส่งเสริมสนับสนุนการจัดตั้งกลุ่มผู้ติดเชื้อในภาคกลาง

     2.เพื่อพัฒนา ส่งเสริมความเข้มแข็งแก่กลุ่ม ชมรมผู้ติดเชื้อในภาคกลาง

     3.เพื่อรณรงค์ผลักดันในเชิงนโยบายเรื่องสิทธิ สวัสดิการของผู้ติดเชื้อ

     4.เพื่อประสานความร่วมมือแก่กลุ่มองค์กร เครือข่ายต่างๆ ทั้งภาครัฐและเอกชนในการแก้ไขปัญหา เอดส์