จากฝันอันสูงสุด กลับสู่สามัญ

ในชีวิตคนเราย่อมมีความฝันมากมาย หลากหลายแตกต่างกันไป ตามความฝันของแต่ละคน แต่ชีวิต ในความฝันของผม ก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นจริงได้มากสักเท่าไร เมื่อชีวิตกับความฝันมันต่างกันโดยสิ้นเชิง ความฝันของผมอยากทำงานช่วยเหลือผู้ยากไร้ อยู่ในที่ทุรกันดารคนเข้าไม่ถึงหลายครั้งผมเฝ้าดูตามสื่อ เรื่องช่วยเหลือตรงนั้น ตรงนี้ทำให้ความฝันผมบรรเจิดขึ้นมา แต่ก็เพียงแค่วูบหนึ่งของความทรงจำ ในที่สุดแล้วผมก็ ยังคงใช้ชีวิตไปตามทางของผมที่มุ่งหวังว่าคงจะทำอาชีพเกษตรกร ไปตลอดชีวิตเพราะประเมินตัวเองว่าตรงตามความต้องการของตัวเอง มากที่สุดแล้ว

แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งที่เป็นความฝันจะมาถึงได้เนื่องจากจุดหนึ่งของชีวิต ที่ต้องมาเป็นผู้ติดเชื้อเอชไอวี ได้มารู้จักกับคนทำงานองค์กรพัฒนาเอกชนที่ทำงานด้านเอดส์  หรือเป็นที่รู้จักว่าเอ็นจีโอ การได้มารู้จักตอนแรกคือการได้ความช่วยเหลือในด้านจิตใจ ทำให้มีสภาพจิตใจที่ดีขึ้นเป็นอยากมากจนบอกได้ว่าเกือบปกติ ทำให้ได้คิดว่าหนทางที่จะมีชีวิตต่อสู้กับโรคเอดส์ ต่อไปอย่างเข้มแข็ง

เมื่อมีจิตใจที่เข้มแข็งแล้วก็ได้ถูกชักชวนเข้ามาทำงานร่วมด้วย ผมยังจำได้ว่าคำถามที่ถูกสัมภาษณ์ว่าเพราะอะไรถึงคิดที่จะทำงานนี้ ผมตอบว่าอยากทำตามความฝันของตัวเอง อาจจะดูว่า ลิเกไปหน่อยแต่ผมก็บอกไปอย่างนั้นจริงๆ

ประสบการณ์ได้ทำงานร่วมกับมูลนิธิเข้าถึงเอดส์ ตั้งแต่แรกเริ่มโครงการยังไม่ได้เป็นมูลนิธิ อย่างในปัจจุบัน ได้ทำงานให้ความรู้เรื่องโรคเอดส์ ในกลุ่มมอเตอร์ไซค์รับจ้างและการทำงานประสานงานทำกิจกรรมกับเพื่อนๆ สมาชิกผู้ติดเชื้อเอชไอวี ในงานกลุ่มพิราบขาว

ประสบการณ์ที่สำคัญอย่างมากมายอีกอย่างหนึ่งของผมคือการได้เข้ามาทำงานเป็นอาสาสมัครและเจ้าหน้าที่ของเครือข่ายผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ ทั้งในระดับภาคและระดับประเทศ เป็นเวลาร่วม 5 ปี เป็นช่วงเวลาของการทำงานอย่างจริงจังและต่อเนื่อง

อุปสรรคการทำงานมีอยู่บ้างเป็นเรื่องธรรมดาของการทำงานร่วมกันหลายๆคนและการทำงานเป็นเครือข่ายที่ต้องทำงานร่วมกับผู้คนมากมาย ทั้งเพื่อนๆ ผู้ติดเชื้อเอชไอวี เอ็นจีโอที่ทำงานด้านเอดส์ คนทำงานภาครัฐ แต่อุปสรรคที่ผ่านมาถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย เมื่อเปรียบเทียบ กับสิ่งที่ได้มา อย่างเช่นประสบการณ์ชีวิต หรือการพัฒนาทักษะ  ในทุก ๆด้าน แต่ที่ยิ่งใหญ่สำหรับผมเอง คือ การได้ร่วมกับเครือข่ายผลักดัน และเคลื่อนไหวในเชิงนโยบายการเข้าถึงการรักษา ทำให้ผมและเพื่อนๆ ได้เข้าถึงการรักษากันตามเป้าหมาย ที่วางไว้ร่วมกัน ซึ่งตอนนี้ระบบบริการหลักประกันสุขภาพ ทั้ง 3 ระบบ ก็คลอบคุมการรักษาของพวกเราแล้ว ถึงแม้จะไม่เท่ากันหมด แต่ยังมีอีกหลายอย่าง ที่พวกเราต้องการยังไม่ครอบคลุมในด้านการรักษาเช่นสูตรยาสำรอง หรือแม้กระทั่งความเข้าใจในการอยู่ร่วมกับสังคม แต่ก็เป็นเรื่อง ที่พวกเราต้องร่วมกันผลักดันต่อไป

การที่ผมและเพื่อนๆได้เข้าถึงการรักษา ทำให้พวกเรามีสุขภาพที่ดี ไม่ป่วย กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ หลายคนก็กลับเข้าสู่การทำงานโรงงานบ้าง ทำงานของตัวเองบ้าง ตามวิถีชีวิตของตัวเอง ทำให้สามารถมีรายได้และเป็นกำลังของครอบครัว ต่อไป

ผมเองก็คนหนึ่งที่ต้องไปตามชีวิตของตัวเองเหมือนกับเพื่อนๆหลายคน เพราะผมยังมีครอบครัว ที่ยังคงต้องการผมไปช่วยทำงาน จึงมี ความจำเป็นต้องจากความฝันของตัวเองกลับสู่สามัญคือความเป็นจริงของชีวิต อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ทิ้งความฝันแต่จะนำความฝันมาสร้างพลัง ให้กับตัวเองในการดำเนินชีวิตและต่อสู้ต่อไป

เรื่องโดย : นายเฉลิมชัย